แผนแม่บทศูนย์กลางการบินอย่างยั่งยืนของสิงคโปร์ (Singapore Sustainable Air Hub Blueprint)

รัฐบาลสิงคโปร์ได้ประกาศแผนแม่บทศูนย์กลางการบินอย่างยั่งยืนของสิงคโปร์ (Singapore Sustainable Air Hub Blueprint) เมื่อต้นปี 2567 ซึ่งพัฒนาขึ้นโดยสำนักงานการบินพลเรือนสิงคโปร์ (Civil Aviation Authority of Singapore: CAAS) เพื่อเป็นกรอบกำหนดทิศทางการพัฒนาอุตสาหกรรมการบินทั้งระบบให้สอดคล้องกับความยั่งยืนด้านสิ่งแวดล้อมและมาตรฐานสากล

แผนแม่บทดังกล่าวกำหนดเป้าหมายสำคัญคือ การลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกจากการดำเนินงานภายในสนามบินลงร้อยละ 20 ภายในปี 2573 (ค.ศ. 2030) เทียบกับระดับในปี 2562 ซึ่งอยู่ที่ 404 กิโลตันคาร์บอนไดออกไซด์เทียบเท่า (ktCO₂e) และมุ่งมั่นบรรลุการปล่อยก๊าซเรือนกระจกสุทธิเป็นศูนย์ (Net Zero) สำหรับกิจกรรมการบินภายในประเทศและระหว่างประเทศภายในปี 2593 (ค.ศ. 2050)

แผนแม่บทนี้ประกอบด้วย 12 โครงการภายใต้ขอบเขตงาน 3 กลุ่ม ได้แก่

1.) กลุ่มสนามบิน (Airport domain) ลดการใช้พลังงานและเพิ่มการใช้พลังงานหมุนเวียนผ่าน

1.1 การใช้พลังงานแสงอาทิตย์ (Solar power deployment)
1.2 การใช้ยานพาหนะพลังงานสะอาดบริเวณลานบิน (Clean energy airside vehicles)
1.3 การเพิ่มประสิทธิภาพการใช้พลังงาน (Building energy efficiency)
1.4 การนำเข้าไฟฟ้าคาร์บอนต่ำ (Low-carbon electricity imports)
1.5 การหมุนเวียนทรัพยากรผ่านการเปลี่ยนขยะเป็นพลังงาน (Resource circularity through waste-to-energy)

2.) กลุ่มสายการบิน (Airline domain) สร้างระบบนิเวศเพื่อสนับสนุนการใช้เชื้อเพลิงการบินที่ยั่งยืน (Sustainable Aviation Fuel -SAF) ผ่าน

2.1 การกำหนดเป้าหมาย SAF ระดับชาติและการจัดเก็บภาษี SAF (National SAF target and SAF levy)
2.2 การจัดซื้อ SAF จากส่วนกลาง (Central SAF procurement)
2.3 การผลิต SAF ในสิงคโปร์และภูมิภาค (SAF production in Singapore and the region)
2.4 การปรับปรุงฝูงบินและการพัฒนาการดำเนินงานของสายการบิน (Airline fleet renewal and operational improvements)

3.) กลุ่มการจัดการจราจรทางอากาศ (Air Traffic Management domain) ปรับปรุงการดำเนินงานเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพและลดการใช้เชื้อเพลิงผ่าน

3.1 การดำเนินการเพื่อปรับสมดุลระหว่างอุปสงค์และขีดความสามารถในการรองรับการจราจรทางอากาศ (Advanced demand-capacity balancing implementation)
3.2 การยกระดับระบบนำร่องที่อิงตามสมรรถนะ (Performance-based navigation enhancement)
3.3 การเพิ่มประสิทธิภาพเส้นทางบินตั้งแต่ขึ้นบินจนถึงลงจอด (Gate-to-gate trajectory optimisation)

นอกจากนี้ แผนแม่บทยังกำหนดปัจจัยขับเคลื่อน (Enabler) 5 ประการ เพื่อสร้างสภาวะที่เอื้อต่อการดำเนินมาตรการต่าง ๆ อย่างมีประสิทธิภาพ ได้แก่

(1) นโยบายและกฎระเบียบ (Policy and regulation)
(2) การพัฒนาอุตสาหกรรม (Industry development)
(3) การวางแผนและจัดสรรโครงสร้างพื้นฐาน (Infrastructure planning and provision)
(4) การพัฒนาทักษะแรงงาน (Workforce transformation)
(5) ความร่วมมือและการเป็นพันธมิตรในระดับนานาชาติ (International partnerships and collaborations

ความคืบหน้าเชิงนโยบาย

เมื่อเดือนพฤศจิกายน 2568 CAAS ได้ประกาศมาตรการใหม่เพื่อผลักดันการใช้ SAF ภายในอุตสาหกรรมการบินของประเทศ โดยกำหนดให้เริ่มจัดเก็บ SAF Levy สำหรับเที่ยวบินที่ออกจากสิงคโปร์ตั้งแต่วันที่ 1 ตุลาคม 2569 และบังคับใช้กับตั๋วโดยสารและบริการที่จำหน่ายตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน 2569 เป็นต้นไป มาตรการดังกล่าวมีเป้าหมายเพื่อสร้างกลไกแบ่งปันต้นทุนอย่างเป็นระบบ และผลักดันให้การใช้ SAF ขยายตัวได้จริงในเชิงพาณิชย์

นอกจากนี้ สายการบินสิงคโปร์แอร์ไลน์ (SIA Group) ได้เริ่มจัดซื้อ SAF และนำมาใช้ควบคู่กับการออกใบรับรอง SAF (SAF Certificates) ซึ่งเปิดทางให้บริษัทและผู้โดยสารที่ต้องการลดผลกระทบด้านคาร์บอน สามารถสนับสนุนการใช้ SAF ได้แม้อยู่ในเส้นทางที่ยังไม่มี SAF ให้บริการโดยตรง

ศูนย์ข้อมูลเพื่อธุรกิจไทย (BIC)
สถานเอกอัครราชทูต ณ สิงคโปร์

แหล่งข้อมูล: